Ojciec spuścił wzrok.
— Mama ich nie wysyłała.
Zrobiło mi się sucho w ustach.
Ojciec usiadł na skraju krzesła.
— Mówiła, że trzeba dać ci czas.
Potem kontynuował:
— Później twierdziła, że sama nie chcesz utrzymywać kontaktu.
— I wierzyłeś jej?
— Tak.
— A teraz?
Ojciec przez chwilę milczał.
— Teraz rozumiem, że zawsze wierzyłem temu, komu wygodniej było wierzyć.
Otworzyłam pierwszy list.
Na kopercie widniała data sprzed dwunastu lat.
Babcia pisała, że tęskni.
Że jest ze mnie dumna.
Że chce przekazać mi rodzinne zdjęcia.
Na ostatniej stronie znalazłam jedno zdanie:
„Jeśli kiedykolwiek zdecydujesz się przyjechać, moje drzwi są dla ciebie otwarte”.
Zacisnęłam palce na kartce.
