Byłam kobietą, która kiedyś wróciła do pustego mieszkania, usiadła z zimną herbatą i płakała, przekonana, że została nikomu niepotrzebna.
Pamiętam tamtą noc.
Ciszę.
Kubek stojący na stole.
Mieszkanie, które wydawało mi się nagle ogromne.
Łóżko, w którym wcześniej spały dwie osoby.
Szafę, z której zniknęły jego koszule.
Przez pewien czas naprawdę myślałam, że wraz z nim skończyło się moje życie.
A potem pewnego dnia wstałam.
Wytarłam łzy.
I zaczęłam budować od początku.
Nie dla niego.
Nie na złość kobiecie, dla której odszedł.
Nie po to, żeby po dziesięciu latach przypadkiem spotkać go w centrum handlowym i triumfalnie pokazać zdjęcia.
Dla siebie.
Najpierw małymi krokami.
Kurs.
Nowa praca.
Pierwsze własne zlecenia.
Odkładane pieniądze.
Pracownia.
Ludzie, którzy mi zaufali.
Projekt „Druga Szansa”.
Zespół.
Mama mieszkająca niedaleko.
Aleksiej.
Dom za miastem.
Życie, które nie pojawiło się nagle jak nagroda pocieszenia za rozwód.
Budowałam je latami.
