Charlie był w pracy. Od pogrzebu praca stała się jego ucieczką. Wracał późno, prawie się nie odzywał. Nie pozwalał się nawet przytulić. Między nami była już nie tylko żałoba – była zamknięta drzwiami, których nie umiałam otworzyć.
Przy czerwonym świetle spojrzałam na drewnianego ptaka zawieszonego przy lusterku – prezent od Owena na Dzień Matki. Krzywe skrzydła, nierówny dziób.
Nazwaliśmy go pięknym.
On przewrócił oczami i powiedział: „Mamo, masz obowiązek tak powiedzieć.”
Kiedy dotarłam do szkoły, wszystko wyglądało tak samo. I właśnie to było najgorsze.
Pani Dilmore czekała przy sekretariacie, blada i zdenerwowana. Podała mi zwykłą białą kopertę.
„Znalazłam ją w tylnej szufladzie” – powiedziała.
Na przodzie, pismem Owena, były dwa słowa:
Dla mamy.
Kolana prawie się pode mną ugięły.
Zaprowadziła mnie do cichej sali. Stół. Dwa krzesła. Okno wychodzące na boisko.
Otworzyłam kopertę powoli. W środku była złożona kartka z zeszytu.
Kiedy zobaczyłam jego pismo, ból był tak silny, że musiałam przycisnąć dłoń do klatki piersiowej.
„Mamo, wiedziałem, że ten list do ciebie dotrze, jeśli coś mi się stanie. Musisz znać prawdę… o tacie…”
