„Został usunięty. Materiały zostały przekazane właściwym organom”.
Oparła się o kasę.
„Nie mogę w to uwierzyć”.
„Jest coś jeszcze”.
Napięła ramiona.
„Co?”
„Proponuję, żebyś wrócił”.
Tym razem roześmiała się szczerze.
„Mówisz poważnie?”
„Absolutnie”.
„Po tym wszystkim?”
„Nie w swoim starym miejscu”.
Skrzyżowała ramiona.
„A potem gdzie?”
„Chcę nowego wewnętrznego działu kontroli finansowej, niezależnego od dyrektora finansowego. Chcę kogoś, kto już udowodnił, że nie będzie przymykał oczu”.
Długo mi się przyglądała.
„I myślisz, że się zgodzę tylko dlatego, że teraz postanowiłeś postąpić właściwie?”
„Nie”.
„To dlaczego tu jesteś?”
„Bo oferta musi zostać złożona. Decyzja należy do ciebie”.
Po raz pierwszy dostrzegłam coś innego w jej oczach.
Nie zaufanie.
Byłam daleko od niego.
A może szacunek za to, że jej nie naciskałam.
Victor wyszedł z pokoju.
Kiedy mnie zobaczył, jego twarz się rozjaśniła.
„Człowiek od chleba!”
Elena szybko otarła oczy.
„Vicky”.
„Co? Tak ma na imię”.
Zaśmiałam się.
Spojrzał na teczkę.
„Czy mama jest jeszcze zajęta?”
Cisza stała się bolesna.
Elena spojrzała na syna.
A potem na mnie.
