Odpowiedziałam:
„Nie. Słabość polegała na popełnieniu błędu i jego ukryciu”.
Po tym nikt już się nie sprzeciwił.
Elena wróciła w poniedziałek rano.
Nie z wdzięcznością.
Nie ze łzami.
Stała prosto, w granatowym garniturze, z teczką pod pachą.
Ta sama kobieta, którą widziałam głodną w małym mieszkaniu, ale nie załamaną.
Kiedy weszła do sali konferencyjnej, niektórzy spuścili wzrok.
Inni powitali ją niezręcznie.
Usiadła obok mnie.
„Jest jeden warunek” – powiedziała.
„Powiedz to”.
„Jeśli ktoś doniesie na osobę wysoko postawioną, zgłoszenie to nigdy więcej nie będzie badane przez podporządkowaną jej strukturę”.
Skinąłem głową.
„Rozumiem”.
„Jeszcze jedno”.
Spojrzałem na nią.
„Powiedziałeś jedno”.
„Skłamałem”.
Po raz pierwszy zobaczyłem jej uśmiech.
„Słucham”.
„Każdy, kto został zwolniony po wewnętrznym doniesieniu, ma prawo do niezależnego przeglądu”.
„Rozumiem”.
„I jeszcze więcej…”
„Eleno”.
Zatrzymała się.
„Napisz całą listę”.
Tym razem uśmiechnęła się szczerze.
Sześć miesięcy później prokuratura formalnie oskarżyła Georgiego i dwie inne osoby.
Część środków odzyskano.
