Brak uznania.
Potem przypomniałem sobie coś, o czym wspomniała Kate.
Duszek.
Pojechałem na pobliską stację benzynową i kupiłem jedną.
Kiedy wróciłem, podałem mu zimną butelkę.
Patrzył na to.
Kondensacja utworzona na plastiku.
Powoli kolor spłynął z jego twarzy.
«Był automat» — powiedział cicho.
Skinąłem głową.
Jego oddech stał się nierówny.
«Pamiętam, jak moje ręce się zamoczyły.»
«Tak.»
«Byłem zły, ponieważ trwało to zbyt długo.»
«Tak.»
«Miałem czerwoną koszulę.»
«Tak.»
Jego oczy rozszerzyły się.
«Chodziłem po budynku.»
Jego głos drżał.
«Myślałem, że widziałem coś w pobliżu drzew.»
Przerażenie wypełniło jego twarz.
«Nie mogłem ponownie znaleźć drzwi.»
Butelka wypadła mu z ręki.
Złapałem go, zanim uderzył o ziemię.
