Obiecał, że jeśli jeszcze mnie zobaczy, umieści zdjęcie w moich rękach.
Nie było wielkiego spisku.
Tylko ludzie prześladowani przez stary błąd.
Kate dała mi adres tartaku.
Pojechałem tam natychmiast.
Kiedy przyjechałem, zobaczyłem mężczyznę układającego deski na podwórku.
Miał prawie trzydzieści lat.
Barczysty.
Pokryte trocinami.
Obcy.
A jednak, jakoś, mój syn.
Zauważył, że się gapię.
«Mogę w czymś pomóc?»zapytał.
«Daniel.»
Zmarszczył brwi.
«Nazywam się Danny.»
Podeszłam bliżej.
«Kiedy miałeś siedem lat, twoja matka zatrzymała się w miejscu odpoczynku na trasie 9, aby kupić Ci Duszka.»
Nic.
