Odczytanie testamentu
Następnego ranka prawnik Naomi, Gabriel Mensah, zaprosił całą rodzinę do sali konferencyjnej Aurelia Group na „odczytanie ostatniej woli Daniela Okafora i potwierdzenie składników jego majątku”.
Felix przybył w zegarku Daniela. Beatrice miała na sobie naszyjnik Naomi. Clara przyprowadziła kupców zainteresowanych trzema samochodami należącymi do firmy.
Nie zauważyli dwóch cywilnych śledczych czekających przy windach.
Przed spotkaniem Gabriel pokazał Naomi wszystkie dowody: nagranie z kamer, na którym Felix zabiera telefon Daniela, wyciągi bankowe potwierdzające kradzieże Clary, nagranie Vanessy, fałszywą pieczęć szpitala oraz nagranie z medalionu Naomi, na którym zarejestrowano szarpaninę przy schodach.
– Chce pani, żebyśmy aresztowali ich już teraz? – zapytał.
Naomi spojrzała przez szklaną ścianę na Beatrice, która świętowała przy szampanie.
– Nie. Niech przy świadkach sami powiedzą, co, ich zdaniem, posiadają.
W sali Felix rzucił na stół sfałszowane oświadczenie.
– Jako nowa głowa rodziny – oznajmił – kontroluję udziały Daniela, jego dom i wszystkie firmy Aurelia.
Gabriel otworzył czarną teczkę.
– Istnieje pewien problem.
Beatrice prychnęła.
– Jaki problem?
Gabriel odwrócił pierwszą stronę w ich stronę. Na górze widniało nazwisko Naomi oraz jedna liczba: 100 procent.
Felix wpatrywał się w rejestr własności, a potem zaśmiał się nerwowo.
– To jest sfałszowane.
– Dokument został złożony dwanaście lat temu – odpowiedział Gabriel. – Naomi Okafor jest założycielką Aurelia Group i jej jedyną właścicielką. Daniel otrzymywał wynagrodzenie jako publiczny prezes firmy. Rezydencja, samochody i umowa dotycząca restauracji należą do Naomi. Żaden z tych składników nie jest częścią majątku Daniela.
Wtedy do sali weszła Naomi. Była spokojna jak świt.
– Nazwaliście mnie pasożytem w domu, który kupiłam – powiedziała. – Korzystaliście z firm, które zbudowałam, a potem oskarżaliście mnie o kradzież własnych pieniędzy. Daniel chronił moją prywatność, ponieważ go o to poprosiłam. Wy zamieniliście jego lojalność w broń.
– Rodzinne nieporozumienia powinny pozostać prywatne – odezwała się Clara.
– Sprzeniewierzenie pieniędzy nie jest nieporozumieniem.
Naomi nacisnęła przycisk pilota. Ekran wyświetlił przelewy wykonane przez Clarę, sfałszowane oświadczenie Felixa i nagranie ze schodów.
W pomieszczeniu rozległ się głos Felixa:
– Podaj mi kody, Daniel, albo twoja żona zostanie z niczym.
Potem wszyscy usłyszeli odgłosy szarpaniny i upadku.
Felix rzucił się w stronę laptopa, ale śledczy zablokowali mu drogę.
Beatrice wskazała na Naomi.
– Zastawiłaś na nas pułapkę!
– Nie. Dałam wam ciszę. To wy wypełniliście ją dowodami.
Felix krzyknął, że Daniel nie żyje i nie może zaprzeczyć jego słowom.
W tej samej chwili drzwi sali konferencyjnej otworzyły się.
Daniel wszedł do środka powoli, podpierając się laską. Nad jego skronią widniała gojąca się blizna. Towarzyszyło mu dwóch funkcjonariuszy.
Beatrice cofnęła się o krok.
– Mój syn?
– Słyszałem, co zrobiliście, zanim odzyskałem przytomność – powiedział Daniel. – Naomi wszystko mi pokazała.
Felixowi opadła twarz.
– Bracie, to był wypadek.
– Sam upadek być może tak. Ale zabranie mojego telefonu, fałszowanie dokumentów i wyrzucenie moich dzieci na ulicę były waszymi decyzjami.
Funkcjonariusze aresztowali Felixa pod zarzutem napaści, fałszerstwa, próby oszustwa i kradzieży. Clarze postawiono zarzuty sprzeniewierzenia pieniędzy i udziału w spisku.
Ze względu na swoje zeznania Vanessa została uwolniona od udziału w oszukańczym układzie małżeńskim, a jej nagrania wzmocniły sprawę przeciwko rodzinie.
Beatrice upadła na kolana.
– Naomi, wybacz mi. Jestem ich matką.
– A ja jestem matką, której dzieci wyrzuciłaś z domu, podczas gdy ich ojciec walczył o życie.
Naomi odzyskała swój naszyjnik i położyła przed Beatrice nakaz opuszczenia domu. Pozostawiła jej skromne mieszkanie, które posiadała jeszcze przed przeprowadzką do rezydencji, ale zakończyła wszelkie wypłaty.
– Miłosierdzie zapewni ci schronienie – powiedziała Naomi. – Nie będzie jednak finansować twojej chciwości.
