Przynosiłam mu zupę, myłam naczynia i przygotowywałam herbatę.
Wkrótce Carl zaczął pamiętać każdy najmniejszy szczegół dotyczący tego, co lubię.
Początkowo myślałam, że po prostu jest wyjątkowo uważnym człowiekiem.
Dopiero później zrozumiałam, że on nie uczył się tych rzeczy.
On je pamiętał.
Carl miał raka w czwartym stadium.
Nigdy nie udawał, że terapia go wyleczy. Po prostu odmawiał pozwolenia, by choroba stała się najważniejszą obecnością w pokoju.
Za każdym razem, gdy ból przerywał rozmowę, czekał, aż minie, a potem wracał dokładnie do miejsca, w którym skończył.
Z wyjątkiem jednego razu.
Graliśmy w Scrabble, kiedy próbował opowiedzieć mi o nauczycielu, którego bardzo podziwiał.
Otworzył usta, ale słowa nie wyszły.
Choroba zaczęła wpływać na jego mowę. Im bardziej się starał, tym bardziej zdanie wydawało się uwięzione gdzieś w środku.
Carl zacisnął dłoń na krawędzi stołu.
Odwróciłam wzrok w stronę okna.
— Opowiadałem ci, co wydarzyło się wczoraj w pracy? — zapytałam.
Pokręcił głową.
Zaczęłam opowiadać mu absurdalną historię o innej wolontariuszce, która przez przypadek zamknęła się w szafie z zapasami.
Dodawałam coraz bardziej niedorzeczne szczegóły, aż jego ramiona w końcu się rozluźniły.
Kiedy skończyłam, uśmiechał się.
— Zrobiłaś to specjalnie — powiedział cicho.
— Co zrobiłam?
— Nic.
Spojrzał na planszę do gry z zamyśloną miną.
Nie rozumiałam wtedy dlaczego.
Tydzień później przyszłam do jego domu i zobaczyłam go w świeżo wyprasowanej niebieskiej koszuli.
Obok jego filiżanki herbaty leżało małe aksamitne pudełeczko.
— Carl?
— Wyjdź za mnie, Selena — powiedział.
Prawie upuściłam torbę z zakupami.
Posłał mi zmęczony uśmiech.
— Wiem, jak to może wyglądać.
— Znamy się od czterech miesięcy.
— Cztery bardzo konkurencyjne miesiące — poprawił mnie.
Nie zaśmiałam się.
Carl splecionymi dłońmi objął kolana, a humor zniknął z jego twarzy.
— Dziś rano wypełniałem dokumenty dla szpitala. Każde miejsce, gdzie było napisane „najbliższy krewny”, pozostało puste.
Jego palce spoczęły obok aksamitnego pudełeczka.
— Pytam cię, czy mój ostatni rozdział może mieć kogoś, kto będzie trzymał mnie za rękę.
Usiadłam naprzeciwko niego.
— Zasługujesz na coś więcej niż litość, Carl.
— Zgadzam się.
— Więc dlaczego właśnie ja?
