To
Wskazał na okno.
Na zewnątrz, przy wejściu, siedział starszy mężczyzna w starym płaszczu.
Victor zniżył głos.
„Dla niego”.
Elena spojrzała na mnie.
Spojrzałam na Victora.
„Masz wystarczająco pieniędzy?” zapytałam.
Wyjął z kieszeni kilka monet.
„Tak”.
„I nie pozwolisz mi zapłacić, prawda?”
„Nie”.
„Dlaczego?”
Uśmiechnął się.
„Bo jesteśmy kwita”.
W tej chwili nie mogłam nic powiedzieć.
Po prostu skinęłam głową.
Victor kupił drugi bochenek chleba za swoje monety, wyszedł na zewnątrz i podał go staruszkowi.
Nie zrobił zdjęcia.
Nie czekał na podziękowania.
Nie odwrócił się, żeby sprawdzić, czy ktoś go obserwuje.
Po prostu wrócił do matki.
Alex pociągnął mnie za rękaw.
„Tato?”
„Tak?”
„Dlaczego płaczesz?”
Dopiero wtedy poczułam wilgoć na twarzy.
Otarłam ją grzbietem dłoni.
„Bo czasami zdajesz sobie sprawę, że otrzymałaś więcej, niż dałaś”.
Elena mnie usłyszała.
Nasze oczy się spotkały.
W jej oczach nie było już tego muru z pierwszego dnia.
Nie było też mowy o zapomnieniu.
I słusznie, że nie powinno go być.
Niektórych błędów nie powinno się zapominać.
Powinny być pamiętane na tyle dobrze, by się nie powtarzały.
Kiedy wyszliśmy z piekarni, znowu zaczął padać śnieg.
Alex wziął mnie za rękę.
Victor szedł przodem z mamą.
