Spojrzał na butelkę.
Potem potrząsnął głową.
«Nie.»
Łzy wypełniły Moje oczy.
«Myślę, że część mnie zawsze wiedziała, że szukasz» — powiedział. «Może dlatego przeżyłem.»
Nigdy nie wróciłem po latach, które straciliśmy.
Tęskniłem za jego dzieciństwem, ukończeniem szkoły, ślubem i narodzinami syna.
Nic nie może przywrócić tych chwil.
Ale Tej nocy stałem w kuchni mojego syna, podczas gdy mój wnuk wręczył mi naklejkę dinozaura i zapytał, czy podoba mi się kolor zielony.
Powiedziałem mu, że tak.
Daniel stał w pobliżu, wyczerpany, przytłoczony i żywy.
«Nie wiem, jak być twoim synem» — powiedział.
Uśmiechnąłem się przez łzy.
«Już jesteś.»
Po dwudziestu latach Route 9 W końcu coś oddała.
